Onwerkelijk...maar zo waar...
Net weer wat gaan werken, stappen maken met de hulp en gesprekken die ik krijg. Er ging nog veel door mijn gedachten en ik deed dat wat gedaan moest worden. Maar onderweg zijn, dat zeker. Thuis begonnen met een schilderwerk van de vuurtoren van Schiermonnikoog...voorzichtige plannen om wat te gaan ondernemen...Tot, het ineens allemaal anders werd. Vrijdag 22 januari gingen we met ons vieren naar IKEA. De zusjes gingen spelen in de ballenbak, man en ik door de winkel. En na een uurtje ze ophalen. Het plan om wat te gaan drinken met wat erbij in het restaurant...Een mobiel die gaat...Mijn moeder die belt met de mobiel van zus, naar de man, hij neemt op. En ik zag dat het geen goed bericht was...De man die me verteld dat mijn lieve heit overleden is...Nu, twee weken verder, de week van regelen en afscheid is geweest, een bijzondere begrafenis, en hoe dan ook alles wat doorgaat...Beelden, gedachten, herinneringen en het zo l
astig vinden om het te begrijpen. Verdriet, vragen, wensen... en een goed gevoel over wat er wel geweest is. En het gemis omdat het verhaal ineens stopt, niet door zal gaan. Mijn belevenissen gaan door, maar ik kan het niet meer delen met mijn lieve heit...In gedachten neem ik hem voor altijd mee..
Winter...
Na mijn laatste log is het seizoen veranderd. Is het winter geworden en het oude jaar werd gedag gezegd. Sinds begin december ben ik thuis van het werk. Me afgemeld, omdat het niet meer ging. De voortdurende storm in hersenspinsels raasde maar door, en het werd tijd voor een pas op de plaats. Ondertussen is de hulp opgestart en zijn er gesprekken. Vorige week begon ik weer met een paar uurtjes werken. Al lang schreef ik over de zoektocht van het zijn naar wie ik dan ben. De boel is al zo lang uit balans, dat wat was blijft me raken en komt steeds te voorschijn...Nu dan de stap genomen om grondig de zaken aan te pakken, opruimen, wegzetten. En door zoeken, andere wegen, andere breisels....
Langzaam naar de herfst...
Langzaamaan naar een ander seizoen. En ik ga mee de herfst in. Kon de harde wind de spinnewebben maar wegblazen uit de voortdurende gedachten, mijn kronkels...Momenteel weet ik het niet, of is dat niet weten en zoeken al langer aan de gang?...Van dag naar dag, doen wat gedaan moet worden. Maar als ik stil sta en echt luister, als ik vraag en wil weten...Dan is er ruis. Op de weg die ik nu ga, voel ik me soms onzichtbaar. Dan is er de beweging, gaande in golven. Door dat wat ik onderneem om mijn zaken aan te pakken. De homeopathie die me op weg helpt, waardoor het in mijzelf mag veranderen...Zodat ik naar buiten duidelijker kan worden...Binnenkort de tweede training emotioneel lichaamswerk...Verder stappen, verder gaan. Het achteromkijken blijft omdat daar ook mijn verhaal is. Deels wel beleefd, en nog zo vaak niet afgemaakt...of uitgesproken...
Dat wat is...
...Zomer, eerste zonnebloem, volgende week nog drie werkdagen...ontdekken, met foto's bezig...de tuin...Wollie maken...insteken-draad omslaan-doorhalen-af laten gaan, breiwerk, lap zo vol verschillende en kleurrijke patronen...spinsels en gedachten...bijstellen...zijn, willen zijn...voor het eerst mais in de tuin en de kalebas heeft bloemen...bezig zijn in huis, ordenen en een sopje...de was...boodschappen...zusjes spelen...werken...verjaardag van de man gevierd...laatste keer met Bol gezwommen, want het is teveel op woensdagochtend...ruisende populieren...lid geworden van de bibliotheek, lezen...willen weten, het laten, loslaten...
Aftellen enzo...
En zoals ieder jaar komt er dan weer de tijd om af te tellen. De weken, de werkdagen. Dagen die gevuld zijn met het zo bekende. Het zorgen voor de zusjes, het huishouden en het werken. En op pad gaan, de ontdekkingstocht van mijzelf. Voor je het weet, voordat ik er erg in heb opnieuw een week voorbij. En er is veel. Zoveel dat ik denk dat de balans er niet is. Me afvraag of ik het misschien anders kan gaan doen. Wat minder "moet-dingen" Het gas er wat af...Niet alles hoeft, en dat wat er nu is hoeft niet doorgezet te worden. Zo is de woensdagochtend met Pokie wegbrengen, naar huis, naar zwemmen met Bol, naar huis, naar school om Pokie te halen en dan weer naar huis...vol. En dan was er eerder ook het zwemmen van Pokie op de woensdagmiddag...Maar zij heeft nu haar B gehaald...Moet alles doorgaan? Want er is verder ook genoeg op het programma van huize Plaus. Er zijn geen kabouters die de dingen doen. Wie ze wel heeft, mag ze doorsturen...Om ze hier de was te laten doen, andere huishoudelijke klussen of de boodschappen op vrijdagochtend...
Laatst voor het eerst naar Terschelling geweest. Nog niet eerder was ik op Oerol. En nu werd ik gevraagd om te komen kijken naar de band Souldada. Ik ken een aantal van de muzikanten...en zo gebeurde het dus dat ik alleen naar de boot ging, en het optreden meemaakte, overnachte en de volgende dag weer naar huis. Huis met andere kleuren, nog niet helemaal af...maar wel thuis. Thuis met de tuin. Klimop wat groeit, maar nog niet de betongaasmatten bedekt...Bloemen, mais en zonnebloemen die groeien...Nog een paar weekjes, dan een poos vrij, vakantie. Het is aftellen...Ik ben er wel en beleef, en nog met een harde waai wind in de gedachten...spinsels...
Vertel me...
Wat maakt
dat jouw handen
De mijne
Niet meer vinden
Waardoor
blijft het stil...
gesloten
Wie zal
de eerste zijn
die de ruimte
openbreekt
En dan...
En dan...blijft het vaag...onduidelijk. Schreef ik eerder over verflagen, het mooi maken, wolpatronen en bollen wol...Het is maar de buitenkant. Want van binnen blijft die onrust. Zoekende, zo niet weten. Hoe kan ik tot de kern komen, weten waar het om draait? Zeggen: "En nu ik?" Het blijft leren, het blijft onderzoeken...en er is beweging. Deze week weer begonnen met werken, was twee weken thuis geweest. Dit omdat ik voor een ingreep naar het ziekenhuis moest...Deze week er weer vol in en merken dat het veel is. Werken, de cliëntbezoeken, de herindicaties, het CIZ, mama zijn, de huishoudelijke dingen, zwemmen met Bol en zwemles voor Pokie...En het enige wat ik doe is per dag de alles bekijken en zorgen dat de punten zoals ze zich aandienen bewerkt en verwerkt worden...Het is alsof in dat grote ik-vacuüm stemmetjes het wel weten, en mij roepen, toefluisteren...Het is aan mij om te luisteren...
Van alles gaande...
Bol is jarig vandaag, drie jaar...Mies-liefhebbende kwebbelpeuter, knuffel en zonnestraal met peuterstreekjes. En ondertussen gaan de dagen voorbij, worden weken en gebeurd er van alles...Een hele berg foto's heb ik weggewerkt, een klus waar ik tegen aan zat te hik-hak-hokken...Foto's van jaren, fases, tijden...Nu opgeborgen in mapjes...en dat is goed, het zijn beelden bij verhalen, en ze mogen nu steeds opnieuw bekeken worden...Anders wordt het, anders word ik...door te onderzoeken, door te benoemen, en door te durven. Beetje bij beetje andere lagen van mijzelf leren kennen...en er verschijnen andere kleuren in mijn zijn. Ook dat kan. Een nieuw laagje, maar het is nodig die oude laag te bekijken, te herstellen, schoon te maken en te schuren. Pas dan kan de nieuwe laag verf zich hechten. En dan zijn de kleuren prachtig, zeker wanneer de zon er mee mag spelen. Hoe bijzonder kan het zijn, ik die met mijzelf als het ware de ik in een nieuwe verflaag zet en ondertussen zijn we ook met ons huis bezig. De verflaag van vorige bewoners vertoonde scheuren, het hout hier en daar niet zo goed meer...Herstellen, schoonmaken, schuren en schilderen. En zonlicht doet haar werk...tovert alle laagjes van de kleur zichtbaar.
Ik heb het al eens eerder geschreven...over een breiwerk, dat wat opgezet is, al die motieven, kleuren en patronen...Je haalt het niet zomaar af...We gaan door, ontdekken en blijven woorden zoeken om te vertellen of te schrijven. Zo worden er stukjes lap aan de wollen warme deken toegevoegd, af en toe lijkt het een brobbellap, dan wil het niet. Dan weer maken steken een prachtpatroon...Maar kennelijk is zo het breiwerk zoals het bij ons hoort...
Fases...
Alles gaat in fases, gaat en komt terug. En de factor tijd, verplaatst de fases. Opnieuw een andere maand...een nieuw jaargetijde en leven we de zomertijd. En ondertussen met zoveel bezig. Veel in de tuin gewerkt, potten met planten, de in plastic bak gezaaide bloemenzaden in de tuin gezet...kwetsbare blommekes en heel veel zonnebloemen...en er was wat schilderwerk...
Ik ben momenteel niet zoveel bezig met de gebreide Wollies, maar met een klein poppetje. Onlangs werd Mies opnieuw gevuld... 
En dan is er werk, voorlopig wil ik doorgaan als ambulant woonbegeleider. Het is voor mij nog allemaal te vaag wat de nieuwe dagbesteding gaat worden. Maar het nadenken over, het in gesprek gaan...het heeft me wel opgeleverd dat ik anders in mijn huidige baan zit. Het is goed...Maar er is meer dat zorgt dat, ik anders in de dingen kom. De training emotioneel lichaamswerk, zet wat in beweging. En het is alsof ik opnieuw mezelf en dat wat om me heen is, verken en leer kennen....Fases die geweest zijn worden belicht, en krijgen een ander plekje. En in het nu gebeurd van alles...wat ontdekt wordt...en hoe ga je er mee om...Ik wil me niet afsluiten, duik er in. Soms lastig, omdat het een storm lijkt...Ondertussen zijn er de zusjes, ze worden zo mooi groter. Pokie die dapper op school haar plekje wil vinden, wil leren. Bol die zonder luier wil, en dat ook al best een poosje kan...Pokie die volgende week voor haar A diploma zal gaan, en zo veel plezier in het zwemmen heeft. En Bol, blijkt al net zo dol op water...Sinds een paar weken zwem ik met haar op woensdagochtend...De zusjes, zo elk zichzelf en samen verbonden. En ik blijf zoeken naar afleiding, omdat de afleiding gemist wordt...Dingen doen, zoals een tijdje geleden alleen op de rommelmarkt staan...En bij collega een nieuw nummer opnemen...
Fases, ontdekken, verkennen, loslaten. Kou en warmte, wind in de storm, soms even rustig. En dan is het de 11e van de maand...Mijn dag om te vieren...
Nieuwe maand en bezigheden...
En een nieuwe maand breekt aan, met de komende week een overvolle agenda en keukenagenda. Niet alleen werken, maar ook bezigheden daarnaast...Zoals de laatste weken steeds de agenda is...Sinds kort zwemt Pokie niet alleen op vrijdagmiddag maar ook op woensdagmiddag. Omdat ze over een aantal weken voor haar A mag gaan! De zusjes, zo verbonden en elk zo eigen...Pokie die blijft kleuteren tot na de zomer...groter wordt...Bol die zo goed weet wat ze wil en dat duidelijk maakt op haar peuterwijze, nog altijd vergezeld door Mies, haar pop...En dan zijn wij er...Zoeken naar elkaar en naar een balans. Nu de man op mijn werkdagen een uur eerder stopt en de zusjes haalt, ervaar ik dat het beter gaat, de werkdagen zijn anders. Ik ben eerder thuis...Op dinsdagavond ga ik naar de training emotioneel lichaamswerk in Nietap. En dan meestal vanuit Groningen via vrienden om daar eerst te eten...De man en ik ondernemen ook van tijd tot tijd iets, zoals afgelopen vrijdag naar de film "Australia"...De komende week dus ook veel op pad en het verzet de zinnen, het maakt dat je anders kunt kijken omdat er beleefd wordt...Soms komt er wat nieuws op het pad en is het aan mij om de uitdaging aan te gaan...Deze week ook een gesprek wat mogelijk verandering binnen het werk kan betekenen, nieuwe ontwikkelingen en mogelijkheden...En heel voorzichtig lijkt de lente te komen. Langzaam worden de dagen langer...en het lijkt alsof met een beetje zon de nog altijd gaande storm anders wordt...
Plausig...
Klein...
...Zou je klein kunnen worden,
zo klein als je je voelt.
Om dan gedragen,
even meegenomen...
Iemand die je stevig vast houdt.
Die naar je kijkt.
Over en weer woorden
en begrepen worden.
Aangetrokken en toch ook zo verstoten...
Heel even in een andere wereld zijn.
Waar de tijd,
moeiteloos voorbijtikt.
Tot het moment van verder gaan.
Zou ik klein kunnen zijn...
en even niet hier...
Plaus
Zoveel dagen alweer verder sinds de vorige log, zoveel alweer gedaan en ervaren. Met de zusjes ondernomen, aan het werk geweest en samen met Beetje op de rommelmarkt gestaan...De nieuwe auto die me alweer kilometers op pad bracht...Gedachten, zovele gedachten alweer sinds die laatste log...en we hobbelen zo februari in, zo lijkt het...Hoe lang kan een storm duren, en wat is er nodig om de luwte te blijven vinden. Er zijn de zonnestralen, ik blijf ze zoeken. Ik wil op pad blijven gaan en nieuwe wegen ontdekken. Met hulp, hier en daar. Met een training lichamelijk aan het werk met het emotionele deel...Misschien duurt het lang wanneer je jezelf weer wilt hervinden, is alles in fases aan beurt om ontdekt te mogen worden...Het mag van mij wel lente worden, zodat er in de tuin gewerkt kan worden, plantjes planten, de lucht van gemaaid gras, kleuren van bloemen en het ruisen van de populieren...
Winterwol...
En dan is de kerstboom weer uit de woonkamer, de versieringen opgeborgen en doen we onze dagelijkse dingen. De herfst is overgegaan in een koude winter...met het vooruitzicht op langere dagen...Verdergaan met dat wat in het oude jaar aan werk opgezet is...Vastbesloten om hoe dan ook nieuwe kleuren toe te voegen...Al weet ik nog steeds niet hoe. Want omgewoeld is het nog, mijn eigen breiwerk van hersenspinsels...Je kunt alles afhalen en met nieuwe garens een ander werkje opzetten. Maar de reeds opgebouwde lap weggooien...ook al is het af en toe een brobbellap dat kan de bedoeling toch niet zijn...Nee, het zit toch nog stevig in elkaar... En al die steekjes van al die jaren, de patronen en de kleuren ben ik gaan koesteren. Dat ik zelf soms patronen maak die op een heftige wijze anders uitpakken, dat kan het werk toch eigenlijk ook veel mooier maken. Ik ben de strenge breijuf die soms eindeloos kan sikkeneuren over een steek die achterstevoren zit, of gevallen is...Maar ik kan ook dingen doen die me zelf doen verbazen. Dat ik voor het eerst op pad ging om een andere wagen te kopen, is iets wat je moet doen om te ervaren. Hij kon een paar dagen later dan afgesproken worden gehaald... dan ga je naar het postkantoor en laat je hem op naam zetten...dan wordt er betaald en rijd je weg...Sommige dingen moet je voor het eerst doen...Maar er zijn dingen die je na jaren weer doet, die je dacht nooit meer te kunnen...Oudejaarsdag stond ik voor het eerst sinds jaren weer op de schaats...en niet eens op mijn eigen...Maar het ging goed, en de kriebels kwamen weer...Via handelsite een paar voor mezelf, die nieuwer bleken dan verwacht...Stug leer, dat vraagt om gebruikt te worden, opdat het soepel wordt...Op het ijs zijn, een ijsbaan en rondjes draaien...durven en de wind voelen...De zusjes in het winterzonnetje...Het jaar is begonnen en er liggen bollen wol klaar, die op hun beurt wachten, die ik aan het breiwerk toe wil voegen...Met vertrouwde rechten en averechten, met nieuwe steken en patronen...
Doorhobbelen...
Het gaat zoals het gaat in huize Plaus...doorhobbelen van het een naar het andere...verjaardagen, Kerst en op naar oudjaarsdag...werken en de boel aan kant houden... en verders tot niets komen, de puf is er niet, de rek lijkt er uit...In het dagelijkse waren we op zoek naar een andere auto...een zoektocht...Het mannetje bekeek er enige tijd geleden één die veel duurder bleek dan op internet stond. Samen bekeken we een andere waar we geen goed gevoel bij hadden.
Via internet vond ik een auto die wat leek, het mannetje ging naar zijn werk en ik bracht de zusjes bij beppe. Ging alleen naar de auto-verkoper, maakte een ritje en onderhandelde...En de koop kwam rond...Hij wordt nu APK-klaar gemaakt en 2 januari kunnen we hem halen!
Wat is het dat maakt dat alles omgeschoffeld lijkt, wanneer je op zoek bent naar het zijn. Is dat wat er nu is wel wat ik wil...Reikhalzend kijk ik uit naar het nieuwe jaar, om dat, wat geweest is achter mij te laten...
Laatste reacties